WTF?????

      Kime güven? Kime güvenme? Güven mi? Güvenme mi? Bu ne? Ne bu? Kimsin? Kim olduğunu sanıyorsun? Kafan mı karışık? Bu hayatı burada bırakıp, gidip bir başkasında mı yaşamak istiyorsun? Hani filmlerde de söylendiği gibi...
      - Hiç tanınmadığımız bir yere gidelim. Hayatımızda yeni bir sayfa açalım. Temiz bir başlangıç yapalım.
      Beklenti ne? Olmalı mı? Paylaştıkça artar mı? Yoksa sonu hayal kırıklığı mı? Bu yüzden mi insanlardan korkuyorsun?  
      - Aslında hepimiz yalnızız.
      Yalnız mıyız? Evet. Hayır. Bilmiyorum. Herkesin kafasında sadece kendi bildiği şeyler var mıdır gerçekten? Kimsenin bilmediğini, görmediğini düşündüğü... Kimseyle paylaşmadığı... Mesela tuvalete girdiğinde düşündüğü... En yakınındakinden bile sakladığı... Ketum davrandığı... Ayıplar diye, dinlemez diye, duymaz diye, anlamaz diye, bazen de kendisi anlatmaktan yoruluyor diye...
      Yalnızım. Yalnızım. Yalnızım. Yalnızım. Bir sürü insan var ama yine de...
      Herkes birşey söylüyor. Aslında kimse hiçbir şey söylemiyor. Çünkü kimse bilmiyor. Ne yaşıyorum, nasıl yaşıyorum, neden yaşıyorum... Yoksa biliyor mu? Ne biliyor? Nasıl? Böyle birşey mümkün mü? Olamaz ki... Kimse ben değil. Ben de kimse değilim. Ben onlarınkileri bilemem, onlar da benimkileri bilemez. O zaman nasıl oluyor? Hepimiz birbirimizin hayatları içine nasıl bu kadar dahil oluyoruz? Ben anladım. Paylaşmaktan oluyor. Paylaşınca onlar artık ben mi oluyor? Bu kadar kolay mı? Kulaklarımın etrafında bir sürü küçük insancık... Fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır fısır............................... Hangisi doğru? Hangisi gerçek? Gerçek bir tek benim. Değil miyim? Herkes için en gerçek kendisi değil midir? Başkasınınkinin yanında kendi gerçekliği değil midir en güçlü olan? Yaradılışımızın ve varoluşumuzun temelinde bu yok mudur?
      Şimdi kafamın içinde sadece kendi sesim yok. Bir sürü ses... Hepsi aynı anda farklı şeyler söylüyor. Kendiminkini duyamıyorum. Dinleyemiyorum bile. Kendi sesimi bulmaya çalışıyorum ama ayıramıyorum diğerlerinden. Sesimi bulmam lazım. Kendimi bulmam... Arıyorum. Bulamıyorum. Kayboluyorum. Boğuluyorum. Korkuyorum. Kendi sesimi bulduğumda tüm diğerlerine tamamen kapatmaktan kulaklarımı... Biliyorum çünkü. Kendimi tanıyorum. Çünkü ben dururum dururum dururum sonra birden...
      Giderim. Benim gerçekliğim bu. Korktuğum bu. Kendi gerçekliğim... Bana S.O.S yok. Kendi kendini kurtar Ceynur. Kurtar!