I am the antika one today :)

Kötü huylarımı saymaya devam... Kötü mü değil mi onu da bilmiyorum da... Ama bir gariplik olduğu kesin. Pazar Pazar buna değinesim geldi.
      Hayatımda olan herkese ama herkese seslenirken isimlerinin sonuna "cim, cım, cum" gibi eklentiler koyuyorum. Koyuyorum diyorum ama bunu bilerek ve isteyerek yaptığımı söylemeye çalışmıyorum. Bu zaman içerisinde bende bir alışkanlık haline gelmiş. Anneme anne yerine annecim demezsem kendimi garip hissediyorum. Çok keskin, kaba, sert geliyor kulağıma. Biri beni aradığında, telefonu açıp "bilmem ne abi" değil de "bilmem ne abicim" diyorum. Ben bunu böyle yazmaya devam ettikçe bu durum daha da komik gelmeye başladı bana. Niye böyle bir şey yapıyorum acaba? Bunun altında, insanlara karşı neredeyse işgüzarlığa varan bir hassasiyet gösteriyor olmam mı yatıyor? Karşımdaki kişinin adı neyse bunu olduğu şekliyle söylüyor olmak bana neden bu kadar yanlış geliyor, neden bu kadar rahatsız ediyor? Deli miyim? Abidik gubidik huylar geliştiriyorum. Üstelik bunu birisiyle tartışırken bile yapabiliyorum. Çok acaip değil mi?
      Bence acaip ama bir taraftan da şu an şöyle bir ruh hali içindeyim tam olarak.
      - Amaaaaaaaaaaannn takılacaksan sana gerçekten zarar veren huylarına takıl. Bunu değiştirsen ne olur değiştirmesen ne olur?
      Bu yüzden, yazdım gitti. Okuyan da öğrenmiş oldu.

Not: cim'ler, cım'lar,cum'lar aslında ciğim'ler, cığım'lar, cuğum'lar olmalı da o sırada yazmaya üşendim. (Bu cümleyi yazana kadar yukarıdakileri düzeltmeyi tercih etmiyor olmam da ayrı bir antikalığım. Buyur buradan yak!) 
                                                                                                 PEACE...