Dünün dünde kalması ne kadar garip bir durum. Yani hayat bu, tabi ki dün dünde kalacak, geleceği başka türlü yaşayamayız mantığını tartışmak için söylemiyorum ama dünün dünde kalması düşündüğümüzden çok daha önemli bir durum sanki. Yani dünü, bir daha yaşanmayacağının hiç bilincinde değilmişiz gibi yaşıyoruz. E yazık olmuyor mu? Oluyor. Şimdi, ben de dahil olmak üzere hiçbirimiz "aaaa tabii, her günün değerini bilmek lazım, bu günler bir daha geri gelmeyecek" gibi cümleler kurmakta zorlanmıyoruz fakat bu kadar kolay mı?
Ben mesela, hayatı tarafından bir zamanlar ufak bir oyuna dahil edilmiş bir insan olarak, hala yarınlarımın sayısı sonsuzmuş gibi davranıyorum. Abuk subuk şeylere surat asıyorum, yok efendim regl dönemimin arifesindeymişim diye dünyayı insanlara kolayca dar edebiliyorum, istediğim olmadığında kendimi dünyanın en mutsuz insanı ilan ediyorum ve bu liste böyle uzar gider. Halbuki bugün bana şu kadar ömrün kaldı deseler, tüm bunlardan pişmanlık duymaz mıyım? Kalan ömrümü nasıl yaşayacağımı bilemediğim için iki ayağım bir pabuca girmez mi? Paniğe kapılmaz mıyım? Korkmaz mıyım? Üzülmez miyim? Aaaahh çiçekler böcekler, bir zamanlar değerinizi bilemedim, ben gideceğim, siz hala bu dünyada kalacaksınız, salak kafam, diye hayıflanmaz mıyım? Tüm bunlara "evet"...
Peki ama neden tüm bunlara gerek kalmadan, ben yeniden sağlıklı ve istediklerinin çoğunu elde edebilmiş mutlu bir insanken, hayatın değerini bilerek geçiremiyorum günlerimi? Ne sorunum var benim? Neden küçük olayları büyük dertlermiş gibi algılıyorum hala? Kadın olduğum için mi? Hormonlarım mı böyle çalışıyor? Yoksa hayatın kendisi bu mu? -Bir tür yuvarlanmaca...
Neden buna engel olamıyorum!!??
Bu sorulara kendim cevap bulmaya çalışarak doğru bir şey mi yapıyorum bilemiyorum ama bu durumu çözmek istiyorum. En azından kalan hayatımı kutlamak istiyorum. Genelleme yapamayacak kadar bilgisizim insanlar hakkında, ama kendim için şunu söyleyebilirim. Kendi hayatıma karşı gayet nankörüm. Bir kere işaret almışken hala kendime çeşitli mutsuzluklar yaratabiliyor olmam bunun açık bir göstergesi. Bunu yapmayı bırak Ceynur. Çok geç olmadan...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder