Ne mutlu bana ki sabah kendi kendime sorduğum soruların cevabını akşam olmadan buldum. Tüm bunları yaşamamın bir sebebi varmış. Hayatın bana birşeyler öğretmesinin sebebi varmış. 33 yaşımın şu gününde yeni bir şey öğrendim. Enteresan bir durum benim için çünkü bugüne kadar doğru bildiğim birçok kuralı, bana böylesi yakışır dediğim birçok alışkanlığımı yıkacak bir gerçeklik karşıma çıkan. Biraz sarsıldım tabii. Ama önemli değil. Bir baktım ki bugünüme kadar tüm yeni adımları böyle sarsıntılardan sonra atmışım. Şimdi kendimi çok daha güçlü hissediyorum. Öğrendiklerimi uygulayarak devam edeceğim hayatıma. Başka sarsıntılar da olacak büyük ihtimalle ve her biri bana yeni şeyler katacak. Böyle böyle şekilleneceğim. Yukarıdakinin ellerindeki bir hamurmuşum da bana şekil veriyormuş gibi...
Evet... Bugün enteresan şeyler gösterdi hayat bana. İçinde bulunduğum durumda ne yapmam gerektiğini, ne yapmamam gerektiğini...İnsanların bazı şeyleri ne kadar çabuk unutabildiklerini... Bu durumda üzülmemem gerektiğini...Ve en önemlisi de maruz kaldığım duruma maruz kalmamanın elimde olduğunu öğrendim. Kendi gücümü, potansiyelimi, kendimi çok hafife aldığımı gördüm.
İçimde kaç gündür ilk defa hissettiğim bir rahatlama... Şimdi artık kendi sesimi duyabiliyorum. Sadece kendi sesimi... Bu böyle gitmeyecek elbette, yine başka seslere de kulak verecek kalbim ama bugün öğrendiğim dersten sonra "artık bir yere kadar"... Yüzümdeki gülümseyi kurutup bir defterin arasında saklayabilmek isterdim, umudumu tekrar kaybettiğim ya da kaybolduğum zamanlarda açıp bakabilmek için, hatırlayabilmek için. Bunu yapamayacağıma göre gülümsememi yaşatmaya bakacağım. Elimden geldiğince...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder