Tanrı Bahçeyi suluyor.

Saat 8 olmuş, uyandım. Bugün bana yolculuk var. Canım Alaçatı'ma bir gidip bakıp, iki gün sonra döneceğim. Erken kallkan çok yol alır misali -halbuki ne alakası var, benim yerime o yolu uçak katedecek- uyandım. Böyle bir yerlere gideceğim zaman, evden çıkmama en az iki saat kala uyanmak gibi bir huyum var. Evimle vedalaşma mıdır nedir bilinmez, lüzumsuz sağı solu toparlamalar, boş boş etrafa bakınmalar yaşıyorum. Ne olacaksa biz evde yokken... Sanki inler cinler gelip parti verecekler de aman ev toplu olmazsa ayıp olur! Neyse, uyandım, ilk işim -normalde pek yapmam- camdan dışarı bakmak oldu. Hayatımda ilk kez gördüm böyle birşeyi. Ufak bulutların arasından inanılmaz bir ışık vuruyor toprağa, ve düz, dümdüz, hiç rüzgarsız, yağıyor yağmur. Ama çok sakin. Sanki biri ağlıyormuş gibi... Çok ihtiyacı varmış o gözyaşlarını dökmeye gibi... Direk... Dolambaçsız...Sonra düşündüm. Ne garip! Kendimi çok küçük hissettim.
- E, küçüksün zaten Ceynur. Hepimiz küçüğüz.
Evet, küçüğüz, ufacığız. Dünya dediğimiz yerin içinde nokta kadar bile değiliz belki. Ben huzurla evimde, dışarı bakıp yağmura böyle duygusal yüklemeler yaparken, şu an belki kimler ne dertlerle uğraşıyor. Nerelerde...Kimlerle... Böyle sorular var işte kafamda bugün. Neden varız? Bu kadar ufacık ve aslında önemsizken biz, sorunlarımız niye büyük oluyor? Yoksa onları biz mi büyütüyoruz gözümüzde? Tanrı'nın bahçesinde (amma da havalısın Ceynur, niye Tanrı diyorsun ki, her gün Allah diye bahsetmiyor musun sanki ondan) oyun oynayan PS karakterleri miyiz? Ancak doğru adımlarla ve stratejilerle mi bizim için ideal hayatı yaşayabiliriz? Düşününce, hayat tercihlerden oluşuyor. Sadece tercihler üzerine kurulu bir oyun mu bu? Eğer öyleyse bu tercihleri çocukluktan itibaren yapmıyor muyuz? Ve bu haksızlık değil mi?
Ben gidiyorum. Alaçatı'ya... Bir düşünüp geleceğim.
Belki bu da bir tercihtir.