İnsanın sevdiğini söylemesi önemli bence... Ya da en azından benim için önemli.. Hani filmlerde gördüğümüz "her günün değerini bil, sevdiklerine sevdiğini söyle, yarın böyle bir şansın olmayabilir, bu önemli birşey" şeklinde verilen bir mesaj gibi değil ama... Benim birini sevdiğimi söylemem ona söylüyor olmamın dışında kendime de söylemem açısından önemli... Değerli...
Bazen bu detay yokmuş hayatımda gibi davranabiliyorum. Hayatımın bana bahşettiği hengamenin içinde sürüklenirken başka biriymişim gibi görünebiliyorum. Bu öyle çok basit, anlaşılabilir, kolaycacık çözülebilir birşey değil, zaten bunu farketmem bile bir zaman alıyor. Bu durumu çoğunlukla, aklımla kalbim farklı yollarda yürümek istedikleri zaman yaşıyorum. O zaman işin içinden çıkabilmek için bir takım savunma mekanizmaları yüklüyorum kendime. Böyle olduğunda da karmaşıklaşıyorum. Etrafıma yaydığım ışığın anlamını kimse çözemez hale geliyor durum. Nerede kaldı sevdiğimi anlamak...
Halbuki daha basit bir insanım ben... Daha düz... Sevdiğini ve sevmediğini çok açık ve direkt belli eden, bu durumu, istemese de elinin işaret parmağının ucuna bile yansıtan, her türlü anlaşılacak bir vücut diline sahip olan bir insanım. Ama yine de dile getirmek istiyorum hissettiğimi... Dile getirmek başka birşey, çok ayrı.... Kendini karşındakinin kucağına en savunmasız halinle bırakmak gibi... En çıplak, en dürüst halinle... Üzerine kurulabilecek hiçbir cümle bırakmayan bir durum... Bir nev-i sorumluluk yüklermiş gibi görünen ama bir o kadar da değil çünkü cevap almayı beklemeden kurduğum bir cümle... Belki de en güzel sessizlik... Seviyor olduğumu söylemenin gururunun doldurduğu bir sessizlik. Çünkü benim için sevmek çok da kolay değil. Herkesi ve herşeyi sevebilen bir insan değilim. Bu yüzden sevmek bu kadar kıymetli, önemli benim için. Tabi söyleyebilmek de... Yeri gelmişken tekrar söylemek isterim sevdiğime: "Seni Seviyorum."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder